The TransMongolian Express part 5: The Trainride & First Mongolian Landscapes

(Photo: Me and a Mongolian Train Unit)

Hi Everyone,

I’m sorry it took a while to continue posting on my blog, especially about this trip. Maybe you have checked out my instagram page (misstravelstories) and noticed something exciting happened. I’m now at the moment (while writing this post) 14,5 weeks pregnant! Unfortunately I felt very sick in the first trimester so was not able to write any posts as the computer screen made me feel nauseous!

I was always fascinated about Mongolia and it’s culture, don’t ask me why. When I was still in high school I remember I read a article in a magazine called the ElleGirl (it does not exist anymore in the Netherlands) about 2 girls who did this trip. Since that moment it was at the top of my bucket list. And finally it was time to get on the train to Ulaanbaatar! So exciting! The train ride from Irkutsk to Ulaanbaatar takes 2 nights and less than 2 days. (All photos are taken by me – nothing is sponsored – scroll down for the Dutch version and different photos)

At 21:00 in the evening local time we got on the train. This was again a Russian train unit but remarkably the train was consisting out of Russian and Mongolian train units combined. We bought again 4 tickets to have the whole compartment for ourselves. Again with 4 beds (2 upper and 2 lower beds) and a table in the middle. Unfortunately there was no power socket inside the room and the heating system was quite smelly, but this time it was possible to open a window. There were a lot of empty beds and the only passengers were tourists.

As it was already late the provodnitsa provided our bedding so we could make up our beds. We unpacked a bit, brushed our teeth and installed ourselves in our new room. As I mentioned already there was no power socket inside the room. This is actually a standard problem in most of the trains, I was just lucky during the first trainride. Because we did our homework we knew it was a good thing to bring several extension cords with us. Advantage number 1 – there are more sockets in the unit so more people can charge up their electronic devices and 2 – we had electricity in our room and could watch a lot of movies on the laptop. So thats what we did, watching a movie and go to sleep.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
(Photo: The TransMongolian Express)

We sticked to the same plan again like the train ride to Russia. We did not use the lower beds so we did not have to change them in couches again during the day. But not for long. The heating system was really really smelly and oppressive but with the window open it was way too noisy and as you cannot use the curtains if your window is open, the streetlights or maybe it is better to call it station lights are quite bothering. Thereby something in the ceiling was loose and made a lot of noise. Annoying! So in the middle of the night we changed to the lower beds as the smell and the air were much better down there and closed the window and curtains. Finally I could get some sleep without the feeling I was choking.

After a short night it was time to get up and wash myself again with some water and soap, some cloth and wet wipes, just like I did a couple of days before in the train to Siberia. After I was ready I made some breakfast. Again there was a samovar present in the train unit for hot water so we could have coffee and tea and I brought my crackers and peanut butter with me for the second trainride. Not so different from the first trip. From the moment we woke up I saw the landscape has been changed to more open fields instead of the many trees I saw most during this trip. This looked more like Mongolia already!

Ulu7
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
(Photos: Landscape views during the train ride)

In the afternoon the train made a stop at the last station in Russia called Naushki for a couple of hours. The Russian border control checks your visa and passport as you leave the country and the train carriage which fits on the Russian tracks has to be changed to something which fits on the Mongolian tracks. In Naushki there is not so much to do. Some people left to have lunch somewhere else but I preferred to stay close at the train station. Bring a book, some food and paper towels for the toilet and your valuables with you when you leave the train. You don’t have to bring all your suitcases or backpacks with you as you continue your trip with the same unit. After many boring hours we moved on and crossed the border. Yes we made it to Mongolia!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
(Photos: Wildlife in Naushki)

The first stop in Mongolia is SukheBator where the stop takes also 2 hours. Now it’s time for the Mongolian border control to check your passport and visa and as well they search the compartments for suspicious objects like I do as a cabin attendant in a plane. Also some money dealers step on board to ‘change your money in the local currency named Tugrik’ for a bad rating. You may find 3 ATM’s at the train station of Ulaanbaatar, and it’s just a couple of hours to get here so you don’t need to buy anything at a trainstation – so my conclusion is that there is no need to change your money over here. After a while, when it was already evening, we were good to go. Off to Ulaanbaatar!

Different from the TransSiberian railway is that, between Irkutsk and Ulaanbaatar, there is no restaurant unit available. You have to bring your own food especially for this part of your journey. As it was already evening and we had to get up at 5 am to get dressed and pack our bags to leave the train at 6 – it was time to prepare our dinner. Not so inspiring instant mashed potatoes (thanks to the hot water from the samovar) and tuna with beans it was for today instead of the noodles or instant soup we ate for days. After dinner it was time to head down to bed.

After a short night we woke up at very very early in the morning like the rest of the passengers to get dressed, have breakfast and pack our suitcases. Don’t wake up ten minutes before arrival because the provodnitsas close the bathroom door 20 minutes before you arrive in Ulaanbaatar. It was still dark outside but very clear that we have entered the capital city of Mongolia which is much bigger than I expected in the first place. The train trip has come to an end! We got out of the train to look for our driver who had to bring us and another Dutch girl to the Terelj National Park for the real Mongolian Experience. To be continued…………….

********************************************************************

Hoi iedereen,

Excuses voor de lange stilte op mijn blog. Misschien heb je het leuke nieuws al opgemerkt op mijn instagram pagina (misstravelstories) maar ik ben 14,5 weken zwanger op het moment dat ik dit schrijf! Helaas heb ik mij in het eerste trimester heel ziek gevoeld en was ik niet in staat om te bloggen omdat ik van het computerscherm erg misselijk werd.

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door Mongolië en de cultuur van dit land. Vraag me niet waarom, maar ik heb ooit een artikel gelezen toen ik nog op de middelbare school zat in de ElleGirl (dit blad bestaat ook niet meer), over 2 meiden die deze trip ooit hebben gemaakt. Sindsdien stond het altijd bovenaan mijn lijstje. En eindelijk was het zo ver! Ik mocht eindelijk op de trein stappen die mij naar Ulaanbaatar zou brengen! Super leuk! De reis van Irkutsk naar Ulaanbaatar duurt nog geen 2 dagen, wel 2 nachten.

Om 21:00 uur ‘s avonds stapten wij op de trein. Dit was weer een Russische treincoupé maar de volledige trein bestond uit Mongolische en Russische wagens aan elkaar geplakt. Wij hadden wederom 4 tickets gekocht zodat we de hele kamer of het compartiment voor onszelf hadden. Dus weer met 4 bedden (2 bedden boven en 2 bedden beneden die je weer in banken kan veranderen) en een tafel in het midden. Helaas was er geen stopcontact te vinden in ons compartiment zelf en was de verwarming erg benauwd vooral qua geur. Gelukkig konden wij deze keer wel een raam openzetten. Veel bedden waren leeg want de trein was niet volgeboekt en de enige passagiers waren toeristen zoals wij.

Ulu6
(Photo: View from the train)

Het was natuurlijk al best wel laat, dus toen we het beddengoed overhandigd kregen van de provodnitsa konden we gelijk ons bed opmaken, onze tanden poetsen en ons installeren in ons nieuwe kamertje. Zoals ik al zei was er geen stopcontact aanwezig in ons compartiment zoals in de vorige trein – maar wel een stopcontact op de gang (dit is trouwens eerder regel dan uitzondering!). Gelukkig hadden wij ons huiswerk gedaan en verlengsnoeren meegenomen zodat wij zelf stroom hadden en er meer oplaadpunten op de gang waren voor de rest van de passagiers. Een win-win situatie dus! Nu kon ik gewoon lekker films op de laptop kijken en dat heb ik ook gedaan voordat ik ging slapen.

Het ging er voornamelijk hetzelfde eraantoe als tijdens de rit naar Irkutsk. We gebruikten niet de onderste bedden zodat we deze niet continue in en uit hoefden te klappen maar sliepen boven…..iedergeval dat was het plan. De verwarming (volgensmij gestookt met kolen) stonk zo erg en het was zo warm (boven bij het plafond is het dan erger dan beneden) dat ik voor mijn gevoel bijna stikte en een koolstofmonoxide vergiftiging opliep. Dus raam open – maar het was super lawaaierig en je kan de gordijnen niet meer sluiten en hebt dan weer last van de straatverlichting of stationsverlichting buiten. Tevens was er boven iets kapot wat continue rammelde dus een en al ellende. Ik ben naar beneden verhuist – koeler, lawaai op een afstand, lucht minder heftig en dan trok ik het wel met het raam dicht. Dan kon ik iedergeval slapen, maar ik vond de vorige trein wel echt fijner.

Na een korte nacht was het weer tijd om op te staan en me weer proberen te wassen met vochtige doekjes, een bekertje water met zeep en een washandje – hetzelfde ritueel als tijdens treinrit nummer 1. Er was weer een samovar op de gang aanwezig met heet water, dus ik kon mijn gebruikelijke ontbijt maken met koffie, thee en crackers met pindakaas.
Wat fantastisch is, dat als je wakker wordt het hele landschap is veranderd naar open velden en het doet heel weids aan. Dit zag er al een beetje uit als Mongolië, althans hoe ik het ken van de foto’s.

Ulu2
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
(Photos: Landscape views)

In de middag stopten we bij het allerlaatste station in Rusland, station Naushki, voor maarliefst een paar uur. Hier wordt je paspoort gecheckt want je verlaat natuurlijk het land en de onderkant van het treinstel moet worden gewisseld. De russische onderkant van de trein past niet op het Mongolische spoor. En dit alles bij elkaar duurt lang en in Naushki is niks te beleven! Sommigen zijn gaan rondlopen om een lunchplek te vinden, ik bleef liever wat dichter bij het station. Je moet de trein sowieso verlaten en dan is het handig om wat eten, drinken, een boek en wat toiletpapier plus waardevolle spullen van boord mee te nemen. Je bagage kan je overigens in je compartiment laten want na wat lange saaie uren ga je met dezelfde trein verder naar Mongolië. Eindelijk mochten we weer instappen en vertrokken we – we zijn we de grens over!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
(Photo: More TransMongolian Express)

De eerste stop in Mongolië is station SukheBator en hier ben je ook nog wel 2 uur zoet. Hier wordt door de Mongolische autoriteiten je paspoort en visum gecheckt want je komt het land binnen, plus wordt de trein doorzocht op verdachte voorwerpen – een beetje hetzelfde wat ik als stewardess in een vliegtuig doe. Ook proberen geldhandelaren tegen een slechte rating geld met je te wisselen. Doe dit niet – op het station van Ulaanbaatar zijn 3 ATM’s te vinden en de rit vanaf hier naar de hoofdstad is zo kort dat je niks hoeft te kopen. Alles was in orde en we konden weer verder reizen – op naar Ulaanbaatar!

Anders dan de TransSiberië lijn is dat er op de route tussen Irkutsk en Ulaanbaatar meestal geen restauratiewagen aan de trein is gekoppeld. Daarom moet je op een reis als deze echt eigen eten ook meebrengen – vooral voor dit gedeelte van de reis. Het was al donker toen we wegreden uit Sukhabator en we moesten om 5 uur ‘s ochtends weer opstaan om rond 6 uur de trein te verlaten dus het was tijd om een soort van te gaan avondeten. Ons diner bestond uit een hele inspirerende instant aardappelpuree (met dank aan de samovar met heet water) en tonijn met bonen. Meer kan je er bijna niet van maken als je al veel cup-a-soup en noodles hebt gegeten onderweg en wat variatie wilt aanbrengen. Nadat we hadden gegeten was het tijd om ons bed in te duiken.

Na een korte nacht moesten we ongeveer midden in de nacht, nou ja vroeg in de ochtend opstaan net als de rest van de passagiers om ons aan te kleden, te ontbijten en onze spullen te pakken. Het is absoluut niet handig om tien minuten voor aankomst op te staan want de provodnitsas sluiten de toiletdeuren al ruim 20 minuten voor dat je bent gearriveerd in Ulaanbaatar. En iedereen wilt gebruik maken van het toilet dus sta bijtijds op. Het was buiten nog donker maar zeer duidelijk dat we de hoofdstad van Mongolië binnenreden welke groter is dan ik had verwacht. De treinreis is hierbij tot een einde gekomen voor ons dan want zoals ik eerder heb beschreven ga ik niet naar China vanwege tijdgebrek en omdat ik al best wel veel in China ben geweest. We stapten uit om op zoek te gaan naar onze chauffeur die ons naar het Terelj national park zou brengen samen met een andere Nederlandse voor een echte Mongoolse ervaring. Wordt vervolgd………..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
(Photo: Naushki station)

Follow my blog with Bloglovin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s